ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 82
کِنیاں نوں ادھ راہ ایس رکھیا، کِنیاں نوں ایس لُٹیا
فیروی ایس بے مہر زمانے توں، نئیں پلّہ چُھٹیا
دکھ دے ٹولے روکن لئی، جھل پِٹ پِٹ کے تھکیوسے
کچ سمجھ کے ہنجواں نوں، پیا مُفتی راہ راہ کُٹیا
عشقے نال جنہاں پِت پائی، ایہہ گل اوہ ائی جانن
کس کس نک دی تریلی پھٹی، کس کس دا دم گھٹیا
اج اُس چشمے چوں پئے وگدے، شوہ دریا ہر پاسے
کل جس چوں، غم پانی وانگوں، قطرہ قطرہ پھٹیا
کیہ غیراں، کیہ اپنیاں کیتی، ماجد کیہ کجھ دسئیے
ایس دل نوں رَل مِل کے سبھناں، وارو واری لُٹیا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)