ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 106
وِچ فضاواں، فر کُجھ چیکاں اُٹھیاں نیں
فِر ویلے نے، کدھرے کُونجاں لُٹیاں نیں
سجری رُتوں، فِر اُبکائیاں آؤن پیّاں
پچھلیاں کسّاں وی حالے، نئیں ٹُٹیاں نیں
فِر مچھیاں نُوں، وہم ایں اَنّ بھت لبھنے دا
فیر شکاریاں، جل چ کُنڈیاں سُٹیاں نیں
سُکھ دے چُر مُر بوٹے، عاری نِسرن تُوں
دُکھ رُکھ تے، فِر سجریاں شاخاں، پھُٹیاں نیں
نرم ہوا، فر شاید، کدھرے رُس گئی اے
جھکھڑاں، بُوریاں شاخاں، مُڈھوں پُٹیاں نیں
لفظ نہ سانبھے جان، سیاہی رُکدی توں
وچ دوات، کِسے جنج کِرچاں کُٹیاں نیں
دھرت ٹِنانے نیں ماجدُ، ایہہ حرف ترے
ایہہ نُوری لیکاں، کِس امبروں چھٹیاں نیں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)