ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 92
مُڑ مُڑ اکو ایہا گل، ایتک پئی ہوٹھیں نچدی اے
سچ ائی کہن سیانے، جے کُتیاں نوں، کھیر نہ پچدی اے
کھیڈ وی اودھر پُگدی پئی اے، ایدھر دل وی کِریا اے
جس گاٹی لئی کراں دعاواں، اوہ گاٹی کد بچدی اے
جیہڑی گل جِتھوں سُندا واں، اوہ ائی رَت کھولاندی اے
کنّاں دے وچ اِنج لگدا اے، زہر جیہی پئی رچدی اے
سُکھ سدھراں دی جیہڑی صورت، کِیریاں نوں پُج آوندی سی
کیہ کہئیے جے اوہ ائی صورت، پینچاں نوں نئیں جچدی اے
باہروں نہ سہئی اندروں تے، بندہ نِت سولی چڑھدا اے
ہاں ہاں ایہو انت سزا، اکھیاں وچ نچدے سچ دی اے
سَو سَو تھانووں ٹُٹ ٹُٹ جاوے، اِک اِک درد اڑانے توں
کیہ آکھاں جے ماجدُ ایہہ دل، چُوڑی کیہڑے کچ دی اے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements