ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 19
بَنّے بَنّے مہکدی، گلاباں والی لہر سی
سِر ساڈے وختاں دی، شُوکدی دوپہر سی
لبھ کے وی اوہنوں، اوہنوں لبھنے دا دُکھ سی
سماں سی وصال دا تے، اوہ وی قہر و قہر سی
خورے کس اگّی اساں، دونواں نوں سی پھُوکیا
میں وی رَتو رَت ساں، تے اوہ وی زہر و زہر سی
سماں ساڈی ٹور دا وی، نقشہ سی گور دا
ہار گئے ساں جتھے، اُتھوں قدماں تے شہر سی
اکھاں وچوں اتھرو تے، مُک گئے نیں ماجداُ
عمراں توں لمی، تیری ہِیک کدوں ٹھہر سی
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements