ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 43
خورے کنھے پہلی واری، خوف دوایا مینوں
سُکھ دی بھِکھیا منگن دا وی، چج نہ آیا مینوں
مِیلاں تیکن سیک میرے توں، لوکی تَرَیہہ تَرَیہہ بہندے
اگ پجاری سدھراں نے، اِنج بھٹھ بنایا مینوں
نہ میں سُکا پَتّر بنیا، نہ گھن چھانواں بُوٹا
جیہڑی رُت وی بدلی، اوہنے ائی ترسایا مینوں
پہلاں پہل تے اوہدی، اک اک گل تے، اوکھا ہویا
فر تے اپنے آپ تے وی، جئیوں رحم نہ آیا مینوں
ماجدُ میں جس راہ ٹُر چلیا، ایہہ راہ کدوں مکنی
اَنھیاں گنگیاں سوچاں نے، واہ واہ پدھڑایا مینوں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)