ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 38
جنہوں پیا لکویا، جنہوں پھول کدے نئیں دسیا اے
سجنو! زہر اوہ جان میری تے، اندرو اندری وسیا اے
سوچ دی جوُہ وچ ٹُردے توں، کیہہ پُچھناں کِیڑیاں ڈَنگاں دا
میں کیہ دساں، مینوں، کیہڑیاں کیہڑیاں سمیاں ڈسیا اے
ایہہ چہرہ جس اُتے، دھوکا ہووے سڑیاں ٹِگھاں دا
کیہ دساں اکلاپے دی، کس تتی وا نے جھسیا اے
کاہنوں تُسی ودھائیو پہرے، ماجدُ کھائیاں ڈھٹھے تے
اوہنے کی کرلینا، جیہڑا مشکاں بانہواں کسیا اے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)