ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 53
ڈوہل کے ساڈے جاموں جنج، دسیا جے مُنہ رُسوائی دا
سجناں دے شیشے سنگ شیشہ، اِنج تے نئیں ٹکرائی دا
سَنگھاں وچ، سیندھور دے دُھوڑے وانگوں، لہو رُک چلیا اے
چِنتاں پاروں، ساہ ٹُٹیا اِنج، سدھراں دی شہنائی دا
ہاں ہاں تُساں، جو کجھُ کیتا، انت نوں، اِنج ائی ہونا سی
سانجھ نہ رکھنی ہووے تے، بھُل مگروں نئیں شرمائی دا
سنگت نُوں سنگت رکھیا جے، لہو دی سانجھ نہ کریا جے
نام نہ لکھوایا جے، مَتھڑے تے، یوسف دے بھائی دا
اَساں تے کَسّے جنج سجناں، تُساں تِیر نگاہواں دے
وچھڑی کُونج نُوں، بالاں وانگوں، اِنج تے نئیں زخمائی دا
اپنے ول بلایا تُساں، جنج ونگار کے بدلاں نُوں
ڈبن تُوں پہلاں ماجدُ جی، اِنج ائی ہتھ لہرائی دا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements