ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 2
آہُن سینہ بھِچ لَے، دل دی کڈھ ہواڑ
سجناں دیا وچھوڑیا، جنج ہووی سانوں ساڑ
سِنیاں ہِینہاں چِیکدی، منجی نویں نکور
اُنج آکھن نوں شوکدی، کمرے وچ اجاڑ
تِلکن اِک پچھاڑ گئی، یا سوچ دا سی کوئی بھم
مَیں وی اِنج ساں جاپدا، جِنج ٹھُکیا دھرت پہاڑ
کِیہ کجھ دے گئی ہسدیاں، اوہدے مُکھ دی رُت
ہوٹھیں برف سیال جیہئی، سینہ بھخدا ہاڑ
ایتھے ائی کتھے مہکدا، نِگھیّ سُکھ دا رنگ
دل دا بوہا کھول کے، اکھیاں ہور اُگھاڑ
میں مرزا جٹ ویلیا، توں ایں خان شَمیر
بَچیا ائی کوئی تِیر تے اوہ وی، چِلّے چاہڑ
قسمت ماں سوتیلڑی، چُپڑیاں رکھدی کج
ماجدُ مَین پئی دینوندی، نت تَویاں دا ساڑ
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)