ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 13
اوہ سُندر صورت من وچ لہراندی نئیں
رِیجھ کوئی امبراں تے پینگاں پاندی نئیں
شہر دیاں پکّیاں سڑکاں تے نسدے نوں
پنڈ دی کیہڑی کیہڑی یاد ستاندی نئیں
چن ورگے مُکھاں توں بھوچھن ہٹدے نئیں
زہر کوئی اکھیاں دے اندر دھاندی نئیں
مُک گئے آؤنے گندلاں پٹھے جّدن دے
کھیتاں دی خوشبو میرے گھر آندی نئیں
جیہڑی نال مٹھاساں جھوری رہندی سی
بالاں نوں اوہ جَنڈ ہن کول بلاندی نئیں
چُپ دے بیلے بِڑکاں لیندا رہندا واں
آس کوئی ول نوں بھتہ اپڑاندی نئیں
رَیڑیاں اُتے وجدی ونجھلی راتاں نوں
سُتی سُنج فضا دا بُس ونجاندی نئیں
پھٹ دے اُپّر تے بُور آیا دِسدا اے
پر اندر دی کُربل کُربل جاندی نئیں
ماجدُ کاہنوں ہُن دل دے کھلیاڑے تے
رُتّاں ہتھوں کھِنڈدے سونا چاندی نئیں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)