ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 79
کنج فصلااں دے ننگ چھپاون، کنج بدلن تقدیراں
رُت دے روہ توں نکھڑیاں تنداں، ایہہ بدلاں دیاں لیراں
کملئیے جندے، ہک دی دُھوکھوں، نہیّوں مچدے بھانبڑ
جھلّیا دِلاّ! ہڑھ نئیں لیانے، کدے وی وگدیاں نیریاں
کیہہ کہئیے! ایہہ چھتر، کیہڑیاں خوش بختاں سر جُھلدے
ساڈی تے کنڈ کجی نئیں، سر اکھیں بیٹھیاں پِیراں
اج دے وانگر ہتھوں نکلی، گل نہ سانبھن ہوئی
سر توں ڈھینہدی پگ سمہالی، اِنج ائی میر شمیراں
کیہ دسیے کس رُت سڑاندوں، کس رُت مہکوں اُکرن
کال سیاہیوں، واہے ایہہ اکھر، جیئو دیاں ایہہ تصویراں
مہکاں تھانویں جھولی پیندی، اگوں مُٹھ سواہ دی
پُچھ پرتِیتوں، جس وی بند کلی دا، سینہ چیراں
ٹُردا چل ایس وگدے شوہ وچ، اِنج ائی دھکے کھاندا
ماجدُ گُجھیاں پیڑاں نوں، نئیں پینیاں کدے کھلیراں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)