ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 24
پنکھ پکھیرو اُڈن لگ پئے ہرناں چُنگیاں چائیاں نیں
رُتاں جیئوندیاں وسدیاں دے لئی سُکھ سنہیوڑے لیائیاں نیں
مُکھیں سجرے رنگ سجا کے، لا کے لالی بُلہیاں تے
واواں الہڑ کُڑیاں وانگوں نویاں پینگاں پائیاں نیں
ٹہنیاں نے پُھلچِڑیاں کڈھیاں، رُکھاں بانے بدلے نیں
پھُلاں اکھّیں ڈورے کھِچ کے سدھراں فیر جگائیاں نیں
شاخاں اُتوں اَڈیاں چا، چا بالک پُھل ایہہ ویکھن پئے
کھیڈاں چھپن چھوت دیاں مہکاں نے کِنج رچائیاں نیں
اِک اوہ رُت جس دیپک گا کے ساڑ سواہ کر سُٹیا سی
اِک ایہہ رُت جس کنّیں آ کے میگھ ملھاراں گائیاں نیں
ماجدُ ہوٹھیں گیت سجا لے تُوں وی اِنج ائی فجراں دے
چڑیاں، کھِڑیاں کلیاں کولوں چٹکاں جِنج چُرائیاں نیں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)