ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 108
ویلے پَیریں ساڈڑے، پائیاں اِنج پَچھاڑیاں
دیہوں مارن کھچکِلیاں، راتاں مارن تاڑیاں
تک تک ول اسمان دے، پگ سروں پئی کُھلدی
روڑیوں سُکیاں ٹہنیاں، اُگرن پیاں کہاڑیاں
ایدھر تاہنگاں ساڈیاں، اودھر مان تہاڈڑے
اِک پلّے نیں جُھگیاں، دُوجے پلے ماڑیاں
وچ سانویں دی کھیڈ دے، چلّن کدوں رِیٹیاں
آ جاندی جد وار تے، سنگی منگدے چاہڑیاں
راہ دی اُچّ نِوان نوں، اسّیں کیکن بدلئیے
نکِلن بیجوں اُکریاں، ہر کھکھڑی تے پھاڑیاں
بکسے سانبھے سالہوآں، پِنڈ پِنڈ لیئا کھا گیا
تن تن سجیاں رج کے، وچ شہراں دے ساہڑیاں
جد تائیں رہیا میں جاگدا، چُنج نہ لائی پکھنوآں
سُتیاں کیہ کیہ کھیتیاں، گِڈراں آن اُجاڑیاں
توڑ نہ چڑھنی ماجداُ، تیری ویل پیار دی
اُتھے گڈیں انگور توں، جِتھے جمن جھاڑیاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements