ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 95
مُکھ تے پیاں سلوٹاں، شیشہ، مینوں وکھائیکے
دیوے تحفہ وہم دا، سدھراں نال بلائیکے
دکھ دی ایہہ کڑوان وی، لا لئی منہ ہمیش نوں
اِک اِک خط نوں ساڑیا، بُلہیاں اُتے ٹکائیکے
سجناں دے اک بول نے، ساڑ سواہ کر چھڈیا
متھے وٹ نہ چاڑھیا، میں ایہہ تیر وی کھائیکے
لہو وچ دُکھ وی زہر وی، اُنج تے مٹھڑی جاپدی
میں روواں نت سُکھ نوں اپنا آپ بھلائیکے
دل وچ اوہدے خواب نیں، پر ڈاہڈے بے آب نیں
بیٹھے منوں وسار کے، اکھیاں وچ وسائیکے
ہر ہفتے دی شام نوں، دِسّے منہ اتوار دا
جیئوں بِن چِٹھیوں ڈاکیہ، ہسّے پیار جتائیکے
نال قلم دے لیکدائیں، ماجدُ جیہدے سوہجھ نوں
اوہنے کدوں چتاریا، تینوں دھیان چ لیائیکے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements