ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 111
کسے اک دی گل تے من لے تُوں سبھے لوک نیں، تینوں سمجھان والے
دِلاّ جھلیا! کنتھوں اُڈیکنا ایں کدے پرت نئیں آوندے جان والے
کوئی سخن مراد نُوں پُجیا نئیں عمر وچ دعاواں دے گال دتی
طلب رُتاں نوں تن دے رس دی اے سمے لبھے نیں اوہ وی رُلان والے
تیرے درتوں مالکا سوہنیا اوئے بھیک ٹھنڈکاں دی، اسیں بھالدے ساں
کیہڑی تھاں دی کھڑکی کھولیوئی جھونکے آون جتھوں، جِند تان والے
کسے چیک نوں ساہمنے کاگیاں دے پر لگے نہ عرش نوں جان خاطر
پرت پرت اسمان وَل تکدے رہئیے وچ آہلنے شور مچان والے
اوہدے ذہن چ ایداں دی گل نئیں سی منجے پئے دی آس کجھ ہور جیہی سی
اے پر اوہناں تے درد سوائے کیتے آئے جیہڑے وی، درد ونڈان والے
ہووے پریت تے بدلاں وانگ ہووے جیہڑے وس کے، فیر چتاردے نئیں
نال اوہناں دے سنگ دا مان کاہدا جیہڑے ہون احسان جتان والے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements