ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 27
پُھل کھڑے سن راہواں تے
دوش اساڈیاں چاہواں تے
روگ دِلاں دے بُجھدے نئیں
کُھنے ہوئے نیں باہواں تے
کدھروں تے کوئی وَگدی وا
دُھوڑ جمی ایں ساہواں تے
توں تے جویں مشوم ائی سیں
اِکو دوش نگاہواں تے
اج مینوں وی آوے رون
ماجدُ تیریاں چاہواں تے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements