ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 87
کِیہ جاناں چھت آساں والے، ڈِگدے نیں یا رہندے نیں
دل دیاں کچیاں کندھاں تُوں، پئے روز لیاٹے ڈھیہندے نیں
سُکھ دیاں تاہنگاں، دل چوں کڈھیاں، اِنج ویلے دیاں واواں نے
جِنج پکّی پوہلی تے، آوندیاں رُتّاں دے، ہل ویہندے نیں
لَے کے اوٹ ہنیرے دی دِلاّ! ایہہ گلاں، سُن تے سہئی
سِر توں ڈھلن مگروں لوکی، سُورج نوں کِیہ کہندے نیں
سُنجیاں تھانواں توں نظراں نُوں، اِنج دیاں اَمباں پین پیّاں
بِن پتراناں پیر جویں، پتھراں تے ٹُر دیاں چَیہندے نیں
وگدے پانی نوں کِیہ، اوہ تے ہور وی مچلا ہوندا اے
مینہہ دی مارُو وا چھڑتے، کنڈھے ائی تن تے سہندے نیں
میں ٹیشن دی اوہ گڈّی آں، جس تُوں پاندھی حرصاں دے
اگلی گڈّی پکڑن لئی، پئے ہٹ پریرے بہندے نیں
میں ہتھوں پر کڈھدے ماجدُ، جو وی بوٹ مراداں دے
اُڈّن ہارے ہوندیاں سار ائی، رُکھاں تے جا بہندے نیں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)