ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 40
جیئون چرائے اکھیاں سانتھوں، کیہ جیون دی تاہنگ
خوشیاں نظروں لُک لُک جاون، جیئوں ناں لگی مانگ
سُکھ چ دُکھ دیاں تاہنگاں سُکھ چ سدھراں دُکھ دیاں رہن
سچ کہندے نیں جوگ عشقے دی، ہوندی اُوٹ پٹانگ
کٹ وٹ پچھے، روپ چن دا، جیونکر لُٹیا اج
انج تے لاہی سی کسے نہ اج، تائیں رُکھاں اُتوں چھانگ
لکھ مٹیاراں اج پیاں کوکن، کل ہے سن اک دو
جیئون جنہاندا روگن ہارا، ہیراں سسیاں وانگ
ہُن اکھیاں دیاں پلکاں، کنبدے کنڈھے، کم نہ آؤن
ماجدُ لہندیاں لہندیاں لہسی، ول دریا دی کانگ
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)