ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 56
راہوں لنگھدی کھڑکی وچوں، کیہ کجُھ چنگی لگدی اے
جے میں اوہنوں روک کھلاراں، تے اوہ کیہ کر سکدی اے
توں سنگیا اک بُت بنا کے، پُوج کے اوہنوں چھڈدِتا
تیری ایہہ کِھجلائی تے، مینوں وی چنگی لگدی اے
اوہ ہسّے، ایہہ راہی کیکن، اپنی جان بچاوے گا
میں روواں، اوہ میرے سکھ دی، دولت کیوں نئیں ٹھگدی اے
اوہ جدھرے مشکاندی ہوئی، پلّہ چھنڈدی ٹُر گئی سی
نال پُرے دے اک وِسری ہوئی، یاد وی اُدھروں وگدی اے
چار چفیرے چپ ہنیری، ماجدُ میں کیہ ہویا واں
سوچ رہیا واں، کیکن من دی، نھیری کوٹھی جگدی اے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)