ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 35
جگ توں ڈردی سانتھوں بھانویں، لُکدی رہئو توں لکھ
جگ دیاں نظراں وچ تے، ساڈیاں قبراں وی نئیں وکھ
تینتھوں ائی تیری ٹوہ دا اساں، مُل سی لیا پوا
بُھبھلاں لے کے مڑی سی پِچھاں، سُونہاں لیندی اکھ
کیہ سی اُدّوں جے چڑھ جاندیوں، سولی ساڈے نال
عمراں لئی ہن توں وی سانتھوں، اکھیاں نِیویاں رکھ
اِک نکے جیہے خوف توں اسیں، دونویں کھا گئے ہار
نہ توں توڑ چڑھائیں لگیاں، نہ رہئے میرے ککھ
نہ توں مینوں وانج نی کڑئیے! نہ بن سُکی نہر
اپنا مُل ودھا لیندی اے، نال سَلائی دے اکھ
ماجدُ بھُل بھُلا کے اونہوں، چھڈ ہُن اوہدا رون
مینٹل پیس تے اپنی ائی، تصویر بنا کے رکھ
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)