ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 17
بدلاں واواں، بجلیاں ہتھوں سجرے وَیر ازماون دے
جاگ پئے فر جذبے ٹہنی ٹہنی ککھ سجاون دے
ایداں دے پر بندھ کیتے نیں کھیڑیاں ہِیر لُکاون دے
واواں توں وی چج کھوہ لئے نیں سُکھ سنہیوڑے لیاون دے
کدے کدے چن وانگوں جیہڑا پاوے جھات بنیرے توں
اُس سُندر مکھڑے نوں دل دے ویہڑے وی لہہ آون دے
ایہہ وَکھری گل اے جے اگوں بھار نہ جھلّیا رُکھّاں نے
نئیں تے کیہنے خواب نہ ویکھے اُچّیاں پینگاں پاون دے
جد وی آن برابر ہووے موسم اوہدیاں یاداں دا
اکھیاں وچ لہہ آوندے منظر چھم چھم وسدے ساون دے
دل کملے دے آکھے لگ کے چَودھر سُٹنی پیندی اے
ایویں نہیں لبھ رہندے رُتبے رانجھا چاک سداون دے
ہنجواں دے شیشے وچ لاہیا سوہجھ اُس وچھڑن والے دا
اکھیاں کیہہ کیہہ حِیلے کیتے دل دی دِھیر بنھاون دے
مردے مر گئے فیر وی اَساں دل دا حال نہ دسیا اے
ویکھ لوو ہٹھ حوصلے ساڈے منہ تے جندرے لاون دے
اوہ ساہواں وچ وسدا وی ہُن سانتھوں مُکھ وَلاندا اے
موجاں نے وی وَل سِکھ لئے نیں کنڈھیاں نوں ترساون دے
قدماں توں جد دور دِسیون گلیاں عیسیٰ خیل دیاں
چاہ چڑھدے نیں تد ائی ماجدُ ماہئیے ڈھولے گاون دے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements