ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 97
موتے مینتھوں بچ کے رہئو، میں ہتھ نئیں آونا تیرے
تیرے میرے ملن دے موقعے، حالیں ہَین بتیرے
ٹُر جانا ایں اکھ مٹکاّ لا کے، راہ دیاں راہیاں
وسدے رہن گے اِنج ائی سجناں، تیرے بَن بنیرے
بھانویں لمیاں پندھاں کولوں، لکھ ڈرا توں سانوں
اسّاں نہ جھُگی پا کے بہنا، تک لئیں سانجھ سویرے
ہک دے زور تے، ہتھ اُٹھا کے، لہوئیے وچ مداناں
لوک تے پِڑکوڈی وچ تکدے، شملے اچ اچیرے
نال میرے ایس کھیتی چوں، من بھاؤندا حاصل لبھ لَے
مان نہ کر توں ساہواں دا، ایہہ نہ تیرے نہ میرے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements