ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 91
ماجدُ جیہے فقیر نوں، تُساں کدوں خیالیا
تُساں تے بس ذہن وچ، اپنا آپ ائی پالیا
بنجر خشک زمین سی، دل دا ویہڑا موکلا
زخماں سیڑی اکھ نوں، واواں وچ اُچھالیا
ہریاں بھریاں کھیتیاں، تینوں تک لِلہاوندیاں
کدے نہ کُھل کے وسیوں، مستیا بدلا کالیا
اُڈ اُڈ جاندی ریت سی، کھُل کھُل جاندا بھیت سی
تیز ہوا دے زور وچ کنّھوں کول بٹھا لیا
دکھ دی رات پہاڑ جیہی، اوہدی تاہنگ اجاڑ جیہی
گرمی سی کجھ ہاڑ جیہی، جو کونہ وی بھالیا
سِکھّاں کیہڑی جھوک توں، میں ابجد تدبیر دی
کجھ تے منہ تے لیان دے ہوٹھیں وجیا تالیا
سُنداواں توں بوہڑدائیں، سولی چڑھے مسیحؑ نوں
میری وی لج رکھ لَے، کرماں بھرماں والیا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)