ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 69
عمراں تیکن، وچ ریتاں دے رُلدے نیں
بیج دعاواں دے، کد چھیتی پھُلدے نیں
اکھ شیشہ وی، ایہہ گل دَسنوں عاری اے
بُلھیاں اوہلے، کی کی جھکھڑ جُھلدے نیں
نشتراں ورگیاں گلاں، کنّیں پَین پیّاں
سینیاں دے وچ، بَجھے پھَٹ پئے کھلُدے نیں
بھلکے، ایس ائی گل تے، نک مُنہ چاڑھن گے
جیہڑی گل تے، اج پئے لوکی ڈُلھدے نیں
ویلا، وڈھیاں تارے، پُھٹدیاں ڈُساں نُوں
جھڑدے پتر، سنگ مِٹیاں دے، تُلدے نیں
بندہ گُن گاوندا اے، پِچھلیاں رُتّاں دے
آوندے موسم، اگلے ورقے تُھلدے نیں
کھِنڈ کے صفحیاں تے، کُجھ گولے جان پئے
اُنج ماجدُ، ایہہ اتھرو، کیہڑے مُل دے نیں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements