ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 73
کدوں پئی رسوائی نہ گل ایہدے کدوں شوق ڈریا پیریں رُلنے توں
بوٹا ایس دا جھک کے ہور جھُمے چڑھے لہر، ہنیریاں جھُلنے توں
ہیراں منجیاں، ملیاں تھلیں رُلیاں کئی سسیاں کہندیاں پنوں پنوں
دسّو ہون والی کوئی گل، کدوں بُھلے یار بھُلاؤنے بھُلنے توں
سدا بال پنگھوڑیاں جھلُ جھُل کے چڑھدے آئے پروان، اج کیہ کہئیے
بوٹے لِپھ لِپھ ہوئے بے جان سبھے کس قہر دی واؤ دے، گھلنے توں
ہتھیں کڈھے چشمے نئیں بند ہوندے ایہہ تے دل دریا ہے، لہر چڑھیا
لکھ جھوٹ تسلی دے، بن بنھیئے کدوں رہن انج اتھرو ڈُلھنے توں
اسیں ماجداُ مست فقیر سادھو کدوں جاندے ساں انج وی ہو ویسی
ہر نظر اساڈی رقیب ہوسی اس یار دے بھیت دے کُھلنے توں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)