ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 47
دُکھ گنیندے اُنگلاں اُتّے، بہہ کے کل مکّلے
ایہو نشانی یاراں دِتی، ایہو ہتھاں دے چھلّے
اگوں پرت کے تسی نہ پچھو، تے کی دوش اساڈا
کدوں سنیہڑے اساں تہانوں، سدھراں نال نہ گھلّے
دنیا دے دکھ وی نئیں بُھلدے، پر ہائے دکھ تیرے
اسیں ہزاراں منہ دیاں رکھئیے، اوہ ولّے ایہہ ولّے
عشق دا ناں نئیں لین سکھالا، تن من ایس چ گلدے
دَبھ جم جاندی، فیر فی عاشق، جنگلیں رہندے کھلّے
کون اساڈا من پرچائے، ماجدُ کنھوں بھائیے
نہ ائی اسیں سیانے تِھیندے، نہ ایہہ لوکی جھلّے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements