ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 86
کیہ آکھاں اوہ آوندا ہوسی، ہن توڑیں تے آیا نئیں
اکھ بی مینڈھی پھڑکی نویں، تے کاگ بی خبر لیایا نئیں
آٹا گُنھدی دا آٹا بی، اُچھلیا نئیں پراتاں چوں
خط پتر بی اُس کملے دا، ڈاکیے آن تھمایا نئیں
چُونڈھی وڈھ کے دس توں مانھ، میں کیہڑے ویہن چ ویہہ گئی آں
نیزہ نیزہ دیہوں چڑھ آیا، رِڑکا بی میں پایا نئیں
آپ ائی میں، اِس بُھگے رُکھ دے تھلّے، ڈیرا لاگھِدا
پریتاں دا پرچھانواں ٹُرکے، کول کسے دے آیا نئیں
مینڈھی حرص دے کُتے تے، کَھورُو کھٹدے ائی رہ گئے نیں
دل دے باز نیانے ائی، کوئی جھاڑیوں ساہ اٹھایا نئیں
کتھے تے ونج وَجنا اہیا، چُھٹیا تیر کماناں چوں
وچ کھبانی وٹا رکھ کے، آپ ائی تُدھ پِھرایا نئیں
خبرے کتھوں آ گئی ماجد، اکھیاں وچ رَتینجن جیہی
نظراں ساہمنے تے، کوئی سُوہا بھوچھن بی، لہرایا نئیں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements