ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 64
سدھراں دے مرجھاون داتے پھُلاں دے کملاوَن دا
اکھیاں اگوں ہٹدا نئیں ایں، نقشہ تیرے جاوَن دا
پکیاں فصلاں اُتّے اوڑک، پہرے لگ ائی جاندے نیں
کیہ کرئیے ہن گلہ اُس توں، اپنا آپ لُکاوَن دا
کاہنوں مگرے پائیے، سپ اُٹھوئیں، وِسریاں یاداں دے
گزرے دناں دی جُوہ وچ، کیہڑا فیدہ جھاتیاں پاوَن دا
پہلاں پہل تے اوہدا مکھ وی، اِک اَن لکھیا ورقہ سی
ہن تے اوہ وی ہو گئی، بِھجیا مکھڑا جیئوں رُت ساوَن دا
بدلاں ورگی اوس کڑی نوں، کیہہ کیہہ پیچے پاندا سی
شوق اساڈا، سینے دے وچ، بلدی اگ بجھاوَن دا
ویلے نے جد ساڈی منگ، ہوراں دے ناں ائی متھنی ایں
کیوں نہ سِکھئیے وَل نیلی دیاں، راساں ہتھ چ لیاوَن دا
دکھ دے دیوتے ڈک کے سانوں، ساڈی سار نہ لینی ایں
آپوں جتن کرئیے غار دے مونہوں، سل پر تاوَن دا
پِٹیر نوں منیے پیٹر نہ اُکّا، منکر بنیے دُکھاں دے
ماجدُ ہے ایہو اک رستہ، سُکھ دے گھر نوں جاوَن دا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements