ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 85
کہن نوں خورے کی کی آکھاں، آکھاں تے بھل جانواں
اُنج میں سوچاں فکراں والا شاعر پیا کہانواں
چمکے رات تے، اکھیاں مِیٹاں روواں تے کرلاواں
اپنے اندر دے نھیرے نوں، چن دے متّھے لاواں
پھُل کھڑے مہکاراں دے گئے، سُنگھ نہ سکیا آپی
زخماں نوں، منہ متّھے لیا کے، جگ نوں دوش دلاواں
پاٹی جھیٹی لِیر دُکھاں دی، گل میرے دی ٹائی
رنگ رنگیلی چادر سُکھ دی، بانہواں ہیٹھ لُکاواں
اِک پل دے رونے نُوں، کھّچاں ورہیاں صدیاں تیکر
دن خوشیاں دے سانبھ نہ سکاں، ہساں تے شرماواں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements