ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 39
جھٹ گھڑی نوں اُچّے چڑھ کے، پرت زمین تے آنا ایں
اوہنے کی لہراؤنا جِس دی پینگ دا جھُوٹا کانا ایں
ساڈے حرف نیں عرضیاں پُرزے‘ ساڈیاں ایہناں حرفاں توں
بول سنیندے نیں جنہاں دے اوہناں نے کترانا ایں
رُتاں والے پھیر دی آری، اندروں اندری چلدی اے
جس پَتر دی رنگت بدلی، اُس پتر نے ڈھانا ایں
آہر بھلا کی کرئیے ایس توں اپنی جند چھڑاون دا
پرت کے فیر ہرا ہو جاوے، جیہڑا روگ پرانا ایں
اوہ امبڑی، سنگ لُوسدے بالاں دے کی اکھ ملاوے گی
ہانڈی وچ اُبال کے ہڈیاں، جنھے ڈنگ ٹپانا ایں
ایہہ گل کون نہ جانے زمیں اُتے سوں گئے لاٹُو نے
دھاگے دی کھچ پاروں کھانا، جو چکر وی کھانا ایں
اسّیں تے ایہو آکھاں گے، ماجدُ تیریاں لختاں نوں
گُوہڑیاں نھیریاں دے وچ، تیرا اِک اِک حرفاں ٹِنانا ایں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements