ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 50
دھرت سمائے بِیں دے وانگر، پھَٹ سُکھالا ہووَن دا
آ جاندا اے کوئی کوئی ویلا، اندروں باہر کھلووَن دا
آس اُسّے دی پُجّی، جِنھے سِر اُتے بانہہ رکھی اے
اُنج ائی بھیَڑ سہیڑیاں اساں، گُجھّے پھٹ لکووَن دا
کس سیمو دھرتی تے، سکھ عمارت دی نیہنہ رکھی سی
مکن وچ ائی کاج نہ آوے، اِٹاں گارے ڈھووَن دا
ایہہ بدبختی نِت دی اے، نئیں گل اُنہال سیالے دی
جد وی بدل کِھنویاں، لگیا دھڑکا ڈھارے چووَن دا
چار چفیریوں دُکھ دیاں چھِٹّاں، ساڈی سُرت بھلائی اے
کیکن کم مکائیے، چِکڑوں بِھجی چادر، دھووَن دا
ساہ دی ڈور چ بنھن ٹرُیا، تاریاں۔۔ جگ دیاں ہنجواں نوں
مڈھ قدیم دا ٹھرک اساڈا، اتھروہار پرووَن دا
ہو سکے تے ہن تے، چپ دی ٹھنڈ، کلیجے پالئیے
گل گل تے کیہ فیدہ ماجدُ اُنج ائی تَتیاں ہووَن دا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)