ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 71
قصّے نئیں ایہہ چھیڑن جوگے، گلاں نئیں ایہہ کہن دیاں
آپوں جگ چ کِھنڈسن، ساڈیاں باتاں، اگ چ ڈَیہن دیاں
اوہ سَٹاں وی اسّاں، اپنے کلّھے سِر تے جھلیاں نیں
جیہڑیاں سَٹاں، ہے سن ایتھے، نال بھراواں سہن دیاں
ڈِگ وی پئے تے فر اُٹھاں گے اسیں آں، واچھڑ بدل دی
سدھراں نئیں ایہہ مُکن والیاں، نال پہاڑاں کھیہن دیاں
گھاہ سُکیّ تے کتھے کتھے، اپڑے ہتھ سُکراٹھے دا
ہریاں شاخاں کولوں پچھّو، باتاں چِھلاّں لیہن دیاں
تتّے تاء تے گول نہ سکے، گھاٹے ویلیوں کھُنجن دے
ہَولے ہولے جاگ رہیاں نیں، پیڑاں پِچھے رہن دیاں
کون اجیہا، جس دے ہتھوں، ایہناں دی پَنڈ بجھنی ایں
دانیاں وانگر کھِند گیاں نیں، گھڑیاں کٹھیاں بہن دیاں
ماجدُ ساڈی ڈور نوں اوڑک، اِنج وی پیچا پینا سی
آہنڈھ گوانڈھ چ خبراں کھنڈیاں، ساڈے امبروں ڈھیہن دیاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements